E-Commerce fashion vs. meble - ten sam Internet, zupełnie inne zasady gry

Rozmowa z Łukaszem Wójcikiem (dziś związanym z marką Kazar, wcześniej z Nextero i BRW) porównuje prowadzenie e-commerce w modzie i w meblach oraz omawia rolę marketplace'ów i ekspansję zagraniczną. To wypowiedzi jednej osoby, głównie opinie i doświadczenia praktyczne, a nie wyniki badań. W pierwszej części Wójcik zestawia obie branże. Przy meblach i wyposażeniu wnętrz decyzja trwa długo (często ponad 90 dni), jest racjonalna i oparta na parametrach. W modzie zakupy są krótsze i bardziej impulsywne, napędzają je trendy, pożądanie marki i do czterech sezonów w roku. Operacyjnie moda wymaga sprawnej, wygodnej logistyki i wiąże się z wysokim poziomem zwrotów, który wpływa na rentowność. Meble są duże, ciężkie, trudne w transporcie i narażone na uszkodzenia. Wspólny mianownik widzi głównie w doborze kanałów komunikacji. Mówi też o zmianie pokoleniowej: dotarcie do najmłodszych wymaga TikToka i krótkich, dynamicznych filmów, które zainteresują w dwóch–trzech sekundach. Dalej rozmowa dotyczy marketplace'ów. Zalando traktuje on jako miejsce, w którym marka musi być obecna, oraz „bramę na Europę" do testowania rynków. Wadą jest to, że platforma narzuca zasady i daje bardzo ograniczone narzędzia do budowania marki i emocji. Ostrzega, by nie opierać rentowności w całości na marketplace'ach, zwłaszcza przy strategii najniższej ceny, bo zmiana prowizji może zachwiać biznesem. Kazar wybiera platformy pod kątem otoczenia premium. Chińskich marketplace'ów nie rozważa. Presję czuje na razie głównie w rosnących kosztach reklamy, nie w segmencie premium, ale zaznacza, że sytuacja może się szybko zmienić. Jako branżę, której takie platformy mogłyby bardziej pasować, wskazuje meblową. W części o rynkach zagranicznych rekomenduje wejście przez marketplace, a dopiero potem własny sklep. Opisuje porażkę polskich firm w Niemczech: konkurowanie ceną nie wystarcza, klienci cenią lokalne marki, a potrzebne są lokalne płatności, opinie, obsługa i droższe OOH. Dla mody wymienia Niemcy jako standardowy kierunek, Wielką Brytanię jako większy, ale trudniejszy rynek, a także niedocenianą Europę Południową, Litwę i Ukrainę. W odpowiedziach na pytania z sali mówi o badaniu potrzeb klientów przez analitykę, wywiady i rozmowy telefoniczne, o monitorowaniu podróbek z logo marki oraz o tym, że Kazar ma jeszcze dużo do zrobienia w Europie, zanim rozważy ekspansję międzykontynentalną.